آمین به معنای «اجابت کن» در گویش و ادبیات فارسی اشاعه یافته و ادغام «الهی آمین» در گویش عوام مردم رایجخیس میباشد. از نگرش فقه شیعه، یکیاز مبطلات نماز، آمین اعلام کردن بعد از خواندن سوره مسجد قبا مشهد ستایش میباشد.
در گویش عبری
بهمعنای اینگونه باد، راست میباشد، واژه و کلمهای از ریشه «ا م ن» هست که در لهجههای سامی سابق بهمعنای پایدار و اثبات بهشغل میرفته میباشد؛ البته نشر آن در عالم از لهجه عِبری استارت گردیده است. در گویش عبری لفظ آمن در آغاز در پوسته وصفی و بهمعنای صحیح و راست بهعمل میرفته میباشد؛ البته در مسافرت (کتاب) اِشَعیاء[۱] بهشکل نام بهشغل آدرس مسجد قبا مشهد رفته میباشد.
در ترجمههای فارسی و عربی مو جود به ترتیب واژه و کلمههای «حق»، «الحق» را در قبال آن نهادهاند. این کلمه بعد از آن یکی ادوات نامتغیر (مَبْنی= کلماتی که در گویش عربی در شکل داشتن هر نقشی در پاراگراف، تکانِ کلامِ پایان آنها تغییر و تحول نمینماید.) لهجه عبری شده (در معنای «واقعاً»، «ولی») و بدینشکل، ۳۰ توشه در متن مَسورهای پیمان عتیق و ۳۳ توشه در ترجمۀ یونانی مشهور به «هفتادی» آن (سده ۳ق م) آمده میباشد. شاید وجود آن در کتاب نخستین تواریخ روزها[۲] و کتاب نخستین پادشاهان[۳] دلالت بر آن داشته باشد کهاین واژه حتی قبل از سدۀ ۴ق م در دعاها و شعائر فقهی یهود بهشغل میرفته رزرو مسجد قبا مشهد میباشد.
در سنت قدیمی یهود، بیشخیس آن را ابتدا نیایش و گاه نیز در نقطه پايان آن میآوردهاند. تکرار آن در نقطه نهایی دعا و نماز و سرود فقاهتی، هم تأکید و تأیید آن گفتار یا این که دعا بوده، و هم به آرزو اینکه همه، با بیان آمین، در برکات نیایشی که بهجا آورده میشد، سهم دار شوند. در دورۀ تلمودی و سنن آجل یهود، کیفیت ادای این کلمه و واژه در مفاد متعدد التفات خاص پیدا کرد و اعتقادوباور بر این بود که معبود به دعا هاای که خطاب به اوست، «آمین» شماره تلفن مسجد قبا مشهد می گوید.
در مسیحیت
سنت یهود به کلیسای مسیحی رویه یافت و واژه و کلمه آمین ۱۱۹ توشه در پیمان نو تکرار شد که در ۵۲ آیتم روش استفاده آن با آمین یهود اندکی گوناگون میباشد. این واژه و کلمه بعد از آن از روش کتاب مقدس به طور تقریبً در کل گویشهای عمدۀ عالم منتشر شد.[۴]
از نظارت موردها استفاده این کلمه و واژه در کتاب مقدس، ۴ معنا استنباط میگردد:
اقرار و اعلان قبول، موافقت یا این که شرکت کردن در دعا و ذکر قول و قسم
طلب اجابت و قبول الهی، بهمعنای خدایا بپذیر، اجابت کن
تأیید و تأکید دعا یا این که قسم و سوگند، بهمعنای به این شکل باد (امروز به کارگیری آن در انتها دعا، به همین دو معنای اخیر میباشد)
صفت یا این که نامی برای عیسی مسیح(ع)[۵]
در گویش عربی
باتوجه به تکثیر دو آئین یهودی و نصرانی در جزیره العرب میاقتدار پنداشت که اعراب، به عنوان مثال اعراب مکه و مدینه، با آن آشنا بودهاند، هرچند که آدرس از آن در شعر جاهلی نیافتیم و این واژه و کلمه در قرآن مهربان هم نیامده میباشد، البته به اعتقادوباور میدانیم که مسلمانها صدر اسلام آن را بهتر میشناختهاند.[۶] نبی اسلام(ص) نیز آن را بهعمل میبرده میباشد،[۷] البته گویی اول مسلمانها هنوز در به کار گیری یا این که فهم و شعور معنای ظریف آن مبتلا شک بودهاند؛ چون فرستاده آن را برای وی تعبیروتفسیر نموده است (آمین، مُهر معبود میباشد بر بندگان مؤمن خود) و ابن عباس به توجیه نحوی آن پرداخته میباشد.[۸]
در تعبیر و تفسیر قرآن
در توضیح آیه ۸۸ و ۸۹ سوره یونس اولتوشه به کتاب ها تعبیر راه و روش یافته میباشد: نسبتاًً تمامی مفسران نوشتهاند که زیرا موسی(ع)، فرعون را نفرین کرد، خویش و برادرش هارون آمین میگفتهاند.[یادداشت ۱][۹]در روایتی از امام درست گو(ع) میباشد که ملائکه هم آمین گفتند و پروردگار فرمود دعای شما دو نفر(موسی و هارون) را مستجاب کردم. [۱۰]
آمین اعلام کردن در نماز
اهل سنت بعد از نقطه پايان خواندن سورۀ فاتحه الکتاب که بادر خواست هدایت از سوی معبود انجام شده «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ...» (مارا به منش راست هدایت کن...)، میگویند: آمین. درصورتیکه نمازگزار به تنهایی (فرادی) نماز بخواند، خویش به تنهایی این واژه و کلمه را بر گویش میاورد و در صورتی نماز به طور جماعت باشد، بعداز آنکه امام، سورۀ فاتحه را به نقطه پایان موفقیت، نمازگزاران یکصدا میگویند: آمین. قابل ذکر میباشد که بیان کردن «آمین» بعد از سوره ستایش اتفاقی فی مابین کل فقیهان اهل سنت وجود ندارد و حتیدر نگرش امامان مذهبها چهارگانه اهل سنت اختلاف وجود دارااست. تحت عنوان مثال بعضا از شافعیها گفتهاند: در شرایطی که صفهای نماز اندک و فشرده بود و نماز گزاران صدای یکدیگر را بشنوند مستحب میباشد که آمین آرام گفته خواهد شد؛ اما در شرایطی که صفها زیاد بود و صدای امام را نشنیدند مستحب میباشد آمین را با صدای بلند بگویند تا صفوف دورتر بشنوند. از صاحب و مالک نیز دو حیث آورده شده یکی از همچون عقیده ابوحنیفه میباشد که می گوید: امام بعداز ثنا می بایست آمین بگوید، و نقل دوم این میباشد که آمین نباید گفته گردد.[۱۱]
فقهای شیعه، اعلام کردن این کلمه و واژه را در این باره فسخکننده نماز می دانند؛ چراکه اینگونه چیزی از نبی به ما نرسیده و تغییرو تحول در نماز میباشد.[۱۲]صاحب و مالک جواهر عالم دارای اسم و رسم شیعی روا نبودن اعلام کردن آمین بعداز سوره ثنا را دارنده شهرتی گرانقدر دانسته که در رمز حد اجماع میباشد و حتی از عهد و پیمان بعضا ادعای اجماع را نقل نموده است مانند: پژوهشگر کرکی در جامعالمقاصد و علامه حلی در تحریر و منتهی المطلب، و ابن زهره در الغنیه . [۱۳]
معنی و ریشه آمین
از کلمه و واژه آمین صورتهای جدیدتری نیز زاده شدهاست: «آمّینَ»، یا این که «الآمینَ». این دو، نشانه از دگرگونی طبیعی واژه و کلمه در لهجه مردم داراست؛ أمینَ صورت غریبتری میباشد که شاید لزوم شعری سبب پیدایش آن گردیده باشد. همینطور آن را به باب تفعیل برده و واژۀ تأمین (= آمین بیان کردن) را ساختهاند. [۱۴]
ریشه بیگانه کلمه و واژه، بخش اعظمی از لغویان را به توجیهات ناروایی در ارتباط اشتقاق آن کشانده میباشد، ولی بیشخیس وی آنرا نام فعلی بر پایه ی فتح، و معنای آنرا نیز به عبارتی معانی پر اسم و رسم کتاب مقدس (معانی دوم و سوم) دانستهاند. آنجا که آمین را از اسمهای خدا شمردهاند،[۱۵] پیداست از مضمون عبری آن (مفهوم چهارم) تأثیر پذیرفتهاند.
در گویش و ادبیات فارسی نیز آمین به همین صورت و معنای «اجابت کن» ترویج یافته میباشد.[۱۶] ادغام «الهی آمین» در لهجه عامه مردم رایجخیس میباشد.
پانویس
آمین به معنای «اجابت کن» در گویش و ادبیات فارسی اشاعه یافته و ادغام «الهی آمین» در گویش عوام مردم رایجخیس میباشد. از نگرش فقه شیعه، یکیاز مبطلات نماز، آمین اعلام کردن بعد از خواندن سوره مسجد قبا مشهد ستایش میباشد.
در گویش عبری
بهمعنای اینگونه باد، راست میباشد، واژه و کلمهای از ریشه «ا م ن» هست که در لهجههای سامی سابق بهمعنای پایدار و اثبات بهشغل میرفته میباشد؛ البته نشر آن در عالم از لهجه عِبری استارت گردیده است. در گویش عبری لفظ آمن در آغاز در پوسته وصفی و بهمعنای صحیح و راست بهعمل میرفته میباشد؛ البته در مسافرت (کتاب) اِشَعیاء[۱] بهشکل نام بهشغل آدرس مسجد قبا مشهد رفته میباشد.
در ترجمههای فارسی و عربی مو جود به ترتیب واژه و کلمههای «حق»، «الحق» را در قبال آن نهادهاند. این کلمه بعد از آن یکی ادوات نامتغیر (مَبْنی= کلماتی که در گویش عربی در شکل داشتن هر نقشی در پاراگراف، تکانِ کلامِ پایان آنها تغییر و تحول نمینماید.) لهجه عبری شده (در معنای «واقعاً»، «ولی») و بدینشکل، ۳۰ توشه در متن مَسورهای پیمان عتیق و ۳۳ توشه در ترجمۀ یونانی مشهور به «هفتادی» آن (سده ۳ق م) آمده میباشد. شاید وجود آن در کتاب نخستین تواریخ روزها[۲] و کتاب نخستین پادشاهان[۳] دلالت بر آن داشته باشد کهاین واژه حتی قبل از سدۀ ۴ق م در دعاها و شعائر فقهی یهود بهشغل میرفته رزرو مسجد قبا مشهد میباشد.
در سنت قدیمی یهود، بیشخیس آن را ابتدا نیایش و گاه نیز در نقطه پايان آن میآوردهاند. تکرار آن در نقطه نهایی دعا و نماز و سرود فقاهتی، هم تأکید و تأیید آن گفتار یا این که دعا بوده، و هم به آرزو اینکه همه، با بیان آمین، در برکات نیایشی که بهجا آورده میشد، سهم دار شوند. در دورۀ تلمودی و سنن آجل یهود، کیفیت ادای این کلمه و واژه در مفاد متعدد التفات خاص پیدا کرد و اعتقادوباور بر این بود که معبود به دعا هاای که خطاب به اوست، «آمین» شماره تلفن مسجد قبا مشهد می گوید.
در مسیحیت
سنت یهود به کلیسای مسیحی رویه یافت و واژه و کلمه آمین ۱۱۹ توشه در پیمان نو تکرار شد که در ۵۲ آیتم روش استفاده آن با آمین یهود اندکی گوناگون میباشد. این واژه و کلمه بعد از آن از روش کتاب مقدس به طور تقریبً در کل گویشهای عمدۀ عالم منتشر شد.[۴]
از نظارت موردها استفاده این کلمه و واژه در کتاب مقدس، ۴ معنا استنباط میگردد:
اقرار و اعلان قبول، موافقت یا این که شرکت کردن در دعا و ذکر قول و قسم
طلب اجابت و قبول الهی، بهمعنای خدایا بپذیر، اجابت کن
تأیید و تأکید دعا یا این که قسم و سوگند، بهمعنای به این شکل باد (امروز به کارگیری آن در انتها دعا، به همین دو معنای اخیر میباشد)
صفت یا این که نامی برای عیسی مسیح(ع)[۵]
در گویش عربی
باتوجه به تکثیر دو آئین یهودی و نصرانی در جزیره العرب میاقتدار پنداشت که اعراب، به عنوان مثال اعراب مکه و مدینه، با آن آشنا بودهاند، هرچند که آدرس از آن در شعر جاهلی نیافتیم و این واژه و کلمه در قرآن مهربان هم نیامده میباشد، البته به اعتقادوباور میدانیم که مسلمانها صدر اسلام آن را بهتر میشناختهاند.[۶] نبی اسلام(ص) نیز آن را بهعمل میبرده میباشد،[۷] البته گویی اول مسلمانها هنوز در به کار گیری یا این که فهم و شعور معنای ظریف آن مبتلا شک بودهاند؛ چون فرستاده آن را برای وی تعبیروتفسیر نموده است (آمین، مُهر معبود میباشد بر بندگان مؤمن خود) و ابن عباس به توجیه نحوی آن پرداخته میباشد.[۸]
در تعبیر و تفسیر قرآن
در توضیح آیه ۸۸ و ۸۹ سوره یونس اولتوشه به کتاب ها تعبیر راه و روش یافته میباشد: نسبتاًً تمامی مفسران نوشتهاند که زیرا موسی(ع)، فرعون را نفرین کرد، خویش و برادرش هارون آمین میگفتهاند.[یادداشت ۱][۹]در روایتی از امام درست گو(ع) میباشد که ملائکه هم آمین گفتند و پروردگار فرمود دعای شما دو نفر(موسی و هارون) را مستجاب کردم. [۱۰]
آمین اعلام کردن در نماز
اهل سنت بعد از نقطه پايان خواندن سورۀ فاتحه الکتاب که بادر خواست هدایت از سوی معبود انجام شده «اِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ...» (مارا به منش راست هدایت کن...)، میگویند: آمین. درصورتیکه نمازگزار به تنهایی (فرادی) نماز بخواند، خویش به تنهایی این واژه و کلمه را بر گویش میاورد و در صورتی نماز به طور جماعت باشد، بعداز آنکه امام، سورۀ فاتحه را به نقطه پایان موفقیت، نمازگزاران یکصدا میگویند: آمین. قابل ذکر میباشد که بیان کردن «آمین» بعد از سوره ستایش اتفاقی فی مابین کل فقیهان اهل سنت وجود ندارد و حتیدر نگرش امامان مذهبها چهارگانه اهل سنت اختلاف وجود دارااست. تحت عنوان مثال بعضا از شافعیها گفتهاند: در شرایطی که صفهای نماز اندک و فشرده بود و نماز گزاران صدای یکدیگر را بشنوند مستحب میباشد که آمین آرام گفته خواهد شد؛ اما در شرایطی که صفها زیاد بود و صدای امام را نشنیدند مستحب میباشد آمین را با صدای بلند بگویند تا صفوف دورتر بشنوند. از صاحب و مالک نیز دو حیث آورده شده یکی از همچون عقیده ابوحنیفه میباشد که می گوید: امام بعداز ثنا می بایست آمین بگوید، و نقل دوم این میباشد که آمین نباید گفته گردد.[۱۱]
فقهای شیعه، اعلام کردن این کلمه و واژه را در این باره فسخکننده نماز می دانند؛ چراکه اینگونه چیزی از نبی به ما نرسیده و تغییرو تحول در نماز میباشد.[۱۲]صاحب و مالک جواهر عالم دارای اسم و رسم شیعی روا نبودن اعلام کردن آمین بعداز سوره ثنا را دارنده شهرتی گرانقدر دانسته که در رمز حد اجماع میباشد و حتی از عهد و پیمان بعضا ادعای اجماع را نقل نموده است مانند: پژوهشگر کرکی در جامعالمقاصد و علامه حلی در تحریر و منتهی المطلب، و ابن زهره در الغنیه . [۱۳]
معنی و ریشه آمین
از کلمه و واژه آمین صورتهای جدیدتری نیز زاده شدهاست: «آمّینَ»، یا این که «الآمینَ». این دو، نشانه از دگرگونی طبیعی واژه و کلمه در لهجه مردم داراست؛ أمینَ صورت غریبتری میباشد که شاید لزوم شعری سبب پیدایش آن گردیده باشد. همینطور آن را به باب تفعیل برده و واژۀ تأمین (= آمین بیان کردن) را ساختهاند. [۱۴]
ریشه بیگانه کلمه و واژه، بخش اعظمی از لغویان را به توجیهات ناروایی در ارتباط اشتقاق آن کشانده میباشد، ولی بیشخیس وی آنرا نام فعلی بر پایه ی فتح، و معنای آنرا نیز به عبارتی معانی پر اسم و رسم کتاب مقدس (معانی دوم و سوم) دانستهاند. آنجا که آمین را از اسمهای خدا شمردهاند،[۱۵] پیداست از مضمون عبری آن (مفهوم چهارم) تأثیر پذیرفتهاند.
در گویش و ادبیات فارسی نیز آمین به همین صورت و معنای «اجابت کن» ترویج یافته میباشد.[۱۶] ادغام «الهی آمین» در لهجه عامه مردم رایجخیس میباشد.
پانویس
نکات مهم برای رزرو مسجد جهت برگزاری مراسم ترحیم در مشهد