بهترین مرجع مسجد قبا مشهد

شریعت در اصطلاح قرآن مهربان رویه و روشى میباشد که براى امتى از امتها، یا این که پیامبرى از پیامبران، گزینش شد‌ه‌است و در اصطلاح فقها مجموعۀ احکام شرعى میباشد که خدا آن را از روش پیامبران به عموم رسانده میباشد. احکام شریعت اسلام، همۀ بعد ها معاش آدم را شامل میشود و قرآن و سنت دو منبع مهم آن آدرس مسجد قبا مشهد می باشند.

راغب اصفهانی در کتاب مفردات القرآن می گوید: الشرع: یعنی راهی پر‌نور و بدیهی. گفته میشود: شَرَعتُ له طریقاً، یعنی راهی را برای وی تبیین کردم. و اینگونه راهی را شِرع، شَرع و شریعه نامیده‌اند. و در قرآن شماره تلفن مسجد قبا مشهد این لفظ برای روش الهی به استعاره گرفته گردیده و فرموده: «شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً».[۱][۲]

در اصطلاح فقها خواسته از شریعت، مجموعۀ احکام شرعى میباشد که پروردگار آن را براى بندگان خویش سنّت قرار داده میباشد و از روش پیامبران ابلاغ شده و در بردارندۀ احکامى میباشد که ویّلًا، رابطۀ بشر را با خودش و ثانیاً، رابطۀ او‌را با پروردگارش و ثالثاً، رابطۀ او‌را با همنوعانش تهیه مى‌نماید.

پس شریعت، نظام فراگیرى میباشد که تمامى جوانب و زوایاى زندگى آدمى را در برمى‌گیرد و شریعت اسلامى نیز یعنى تیم‌اى از احکام، پایگاهّرات و قواعد شرعى که خداى عزّ وجلّ آن را براى بندگان خویش تشریع کرده و برگزیده میباشد و به وسیله خاتم پیامبران حضرت محمّد بن عبداللّٰه صلی الله علیه و آله ابلاغ شده است.[۳]

نسبت شریعت با آئین
آیین و شریعت هر دو به معنای راه و روش میباشد، اما قرآن شریعت را به معنی منش و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری خاص به فعالیت میبرد. در صورتی‌که درخصوص امت های گوناگون می‌فرماید: «لِتک تکٍّ جَعَلْنا مِنْمعدودْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجا[۴]؛ برای هرکدام از شما شرع و راهی قرار دادیم». اما آیین، یک ضابطه و رویه الهیِ همگانی برای تک تک امت‌هاست

از این روی شریعت -بجز شریعت خاتم پیامبران، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله)- نسخه ها می‏ پذیرد، البته آئین به معنای بزرگ خویش نسخه ها نمی‏‌پذیرد، یعنی این سیرتکامل وجود ندارد که حکم آن بعد از مدتی برداشته گردد. آیین از اولیه بوده و بعدا هم خواهد بود. پس معبود بندگان خویش را جز به یک آیین که به عبارتی اسلام و تسلیم در قبال اوست ملزم نساخته: «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلام[۵]‏؛ همانا آئین نزد خدا اسلام (تسلیم دستور پروردگار شدن) میباشد.»[۶]

شریعت اسلام
در آیین اسلام، کتاب آفریدگار (قرآن) و سنّت دو منبع اساسی شریعت اند که مجتهدان برای تهیه نمودن احکام و تکالیف فقاهتی به آن دو برگشت می‌نمایند.[۷] همینطور «شارع»، به معنای واضع و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیروتفسیر کننده آن، فرستاده اعظم صلّی اللّه‌ علیه و آله میباشد.[۸]

بعضا از خصوصیت های شریعت اسلام عبارتند از:

قلمرو جامع شریعت اسلام: شریعت اسلام قلمروی جامع دارااست و کلیه بعد ها حیات بشری را در بر می گیرد؛[۹] اعم از کارها عبادی، مسائل مرتبط با خانواده، مسائل مرتبط با معاملات و مسائل حکومتی و ... مسجد قبا مشهد
تاسی شریعت از مصالح و مفاسد: از نگرش فقهای شیعه، احکام و تکالیفی که معبود متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد میباشد؛ به‌این مفهوم که خدا بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده دستور کرده و از آنچه برای آنها مفسده داشته نهی نموده است.[۱۰]
راحت گیری شریعت اسلام: معبود متعال شریعت را آسوده قرار داده میباشد. قرآن مهربان با بیان ها متفاوت به این مقاله تصریح نموده است. در آیه‌ای میفرماید: «لایُکَلِّفُ اللّه‌ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَها[۱۱]؛ پروردگار هیچ کس را تکلیف نمی‌نماید مگر به قدر بضاعت و توان وی». و در آیه‌ای دیگر آمده میباشد: «وَ ما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ[۱۲]؛ و در آیین (در منزلت تکلیف) بر شما سختی و مشقت ننهاده میباشد». و در آیه‌ ای دیگر معبود بعد از ذکر این حکم که در شکل دسترس نداشتن به آب، با خاک تمیز دستهّم فرمائید، میفرماید: «ما یُرِیدُ اللّه‌ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ[۱۳]؛ معبود نمی خواهد هیچ سیرتکامل مشقت برای شما قرار دهد». از این رو، آفریدگار متعال هم در منزلت جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و رنج زا وضع و اوضاع نکرده؛ و هم درصورتی که که بر تاثیر پیدایی وضعیت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارنده سختی باشد، آن حکم را از او برداشته و او‌را از آن معاف داشته میباشد.[۱۴]
بدعت
بدعت عبارت میباشد از نوآورى نظریه یا این که عملى در حوزه آیین فارغ از استناد به منابع پذیرفته گردیده در استنباط احکام.[۱۵] از آن جا که زمام تشریع احکام و تکالیف بندگان به دست آفریدگار میباشد که پیامبران از منش وحی آن را اخذ و به عموم ابلاغ می‌نمایند، بنابر این، هیچ یک از بندگان حق ندارد از پیش خویش و بر اساس حیث و درنگ خود، حکم و تکلیفی را اوضاع نماید و آن را به خدا نسبت دهد.[۱۶] احادیث بسیارى در سرزنش بدعت وارداتی میباشد. مضمون برخى از آن‌ها این میباشد که: «هر بدعتى گمراهى، و فرجام هر گمراهى‌اى حریق میباشد

شریعت در اصطلاح قرآن مهربان رویه و روشى میباشد که براى امتى از امتها، یا این که پیامبرى از پیامبران، گزینش شد‌ه‌است و در اصطلاح فقها مجموعۀ احکام شرعى میباشد که خدا آن را از روش پیامبران به عموم رسانده میباشد. احکام شریعت اسلام، همۀ بعد ها معاش آدم را شامل میشود و قرآن و سنت دو منبع مهم آن آدرس مسجد قبا مشهد می باشند.

راغب اصفهانی در کتاب مفردات القرآن می گوید: الشرع: یعنی راهی پر‌نور و بدیهی. گفته میشود: شَرَعتُ له طریقاً، یعنی راهی را برای وی تبیین کردم. و اینگونه راهی را شِرع، شَرع و شریعه نامیده‌اند. و در قرآن شماره تلفن مسجد قبا مشهد این لفظ برای روش الهی به استعاره گرفته گردیده و فرموده: «شِرْعَةً وَ مِنْهاجاً».[۱][۲]

در اصطلاح فقها خواسته از شریعت، مجموعۀ احکام شرعى میباشد که پروردگار آن را براى بندگان خویش سنّت قرار داده میباشد و از روش پیامبران ابلاغ شده و در بردارندۀ احکامى میباشد که ویّلًا، رابطۀ بشر را با خودش و ثانیاً، رابطۀ او‌را با پروردگارش و ثالثاً، رابطۀ او‌را با همنوعانش تهیه مى‌نماید.

پس شریعت، نظام فراگیرى میباشد که تمامى جوانب و زوایاى زندگى آدمى را در برمى‌گیرد و شریعت اسلامى نیز یعنى تیم‌اى از احکام، پایگاهّرات و قواعد شرعى که خداى عزّ وجلّ آن را براى بندگان خویش تشریع کرده و برگزیده میباشد و به وسیله خاتم پیامبران حضرت محمّد بن عبداللّٰه صلی الله علیه و آله ابلاغ شده است.[۳]

نسبت شریعت با آئین
آیین و شریعت هر دو به معنای راه و روش میباشد، اما قرآن شریعت را به معنی منش و روشی خاص برای امتی یا این که پیامبری خاص به فعالیت میبرد. در صورتی‌که درخصوص امت های گوناگون می‌فرماید: «لِتک تکٍّ جَعَلْنا مِنْمعدودْ شِرْعَةً وَ مِنْهاجا[۴]؛ برای هرکدام از شما شرع و راهی قرار دادیم». اما آیین، یک ضابطه و رویه الهیِ همگانی برای تک تک امت‌هاست

از این روی شریعت -بجز شریعت خاتم پیامبران، حضرت محمد (صلی الله علیه وآله)- نسخه ها می‏ پذیرد، البته آئین به معنای بزرگ خویش نسخه ها نمی‏‌پذیرد، یعنی این سیرتکامل وجود ندارد که حکم آن بعد از مدتی برداشته گردد. آیین از اولیه بوده و بعدا هم خواهد بود. پس معبود بندگان خویش را جز به یک آیین که به عبارتی اسلام و تسلیم در قبال اوست ملزم نساخته: «إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلام[۵]‏؛ همانا آئین نزد خدا اسلام (تسلیم دستور پروردگار شدن) میباشد.»[۶]

شریعت اسلام
در آیین اسلام، کتاب آفریدگار (قرآن) و سنّت دو منبع اساسی شریعت اند که مجتهدان برای تهیه نمودن احکام و تکالیف فقاهتی به آن دو برگشت می‌نمایند.[۷] همینطور «شارع»، به معنای واضع و تشریع کننده شریعت، خدای متعال و به معنای تبیین و تعبیروتفسیر کننده آن، فرستاده اعظم صلّی اللّه‌ علیه و آله میباشد.[۸]

بعضا از خصوصیت های شریعت اسلام عبارتند از:

قلمرو جامع شریعت اسلام: شریعت اسلام قلمروی جامع دارااست و کلیه بعد ها حیات بشری را در بر می گیرد؛[۹] اعم از کارها عبادی، مسائل مرتبط با خانواده، مسائل مرتبط با معاملات و مسائل حکومتی و ... مسجد قبا مشهد
تاسی شریعت از مصالح و مفاسد: از نگرش فقهای شیعه، احکام و تکالیفی که معبود متعال مقرر کرده، تابع مصالح و مفاسد میباشد؛ به‌این مفهوم که خدا بدانچه مصلحت بندگان در آن بوده دستور کرده و از آنچه برای آنها مفسده داشته نهی نموده است.[۱۰]
راحت گیری شریعت اسلام: معبود متعال شریعت را آسوده قرار داده میباشد. قرآن مهربان با بیان ها متفاوت به این مقاله تصریح نموده است. در آیه‌ای میفرماید: «لایُکَلِّفُ اللّه‌ُ نَفْساً إلاّ وُسْعَها[۱۱]؛ پروردگار هیچ کس را تکلیف نمی‌نماید مگر به قدر بضاعت و توان وی». و در آیه‌ای دیگر آمده میباشد: «وَ ما جَعَلَ عَلَیْکُمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ[۱۲]؛ و در آیین (در منزلت تکلیف) بر شما سختی و مشقت ننهاده میباشد». و در آیه‌ ای دیگر معبود بعد از ذکر این حکم که در شکل دسترس نداشتن به آب، با خاک تمیز دستهّم فرمائید، میفرماید: «ما یُرِیدُ اللّه‌ُ لِیَجْعَلَ عَلَیْکُم مِن حَرَجٍ[۱۳]؛ معبود نمی خواهد هیچ سیرتکامل مشقت برای شما قرار دهد». از این رو، آفریدگار متعال هم در منزلت جعل و تشریعِ حکم، حکمی حرجی و رنج زا وضع و اوضاع نکرده؛ و هم درصورتی که که بر تاثیر پیدایی وضعیت و عوارضی، حکمی برای مکلّف حرجی و دارنده سختی باشد، آن حکم را از او برداشته و او‌را از آن معاف داشته میباشد.[۱۴]
بدعت
بدعت عبارت میباشد از نوآورى نظریه یا این که عملى در حوزه آیین فارغ از استناد به منابع پذیرفته گردیده در استنباط احکام.[۱۵] از آن جا که زمام تشریع احکام و تکالیف بندگان به دست آفریدگار میباشد که پیامبران از منش وحی آن را اخذ و به عموم ابلاغ می‌نمایند، بنابر این، هیچ یک از بندگان حق ندارد از پیش خویش و بر اساس حیث و درنگ خود، حکم و تکلیفی را اوضاع نماید و آن را به خدا نسبت دهد.[۱۶] احادیث بسیارى در سرزنش بدعت وارداتی میباشد. مضمون برخى از آن‌ها این میباشد که: «هر بدعتى گمراهى، و فرجام هر گمراهى‌اى حریق میباشد